13 lipca prof. Zbigniew Krasiński, rektor Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, wziął udział w debacie poświęconej przyszłości polskiej ochrony zdrowia organizowanej przez TVP3 Poznań w programie „Wspólne popołudnie”. W dyskusji omawiano propozycje Ministerstwa Zdrowia i Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczące m.in. konsolidacji szpitali, organizacji świadczeń oraz sposobu kwalifikowania pacjentów do leczenia.

Dlaczego konsolidacja placówek jest według rektora potrzebna

Prof. Krasiński podkreślił, że kluczowe dla poprawy funkcjonowania systemu jest zapewnienie kompleksowości opieki medycznej. Jako przykład praktycznego działania w tym kierunku wymienił proces łączenia Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Klinicznego przy ul. Polnej z Uniwersyteckim Szpitalem Klinicznym przy ul. Przybyszewskiego. Według rektora celem tej decyzji jest stworzenie jednego ośrodka, który zaoferuje pacjentom pełen zakres specjalistycznych usług, co ma przełożyć się na lepszą koordynację leczenia i szybszy dostęp do specjalistów.

Rektor zwrócił uwagę na efekt skali: konsolidacja umożliwi bardziej efektywne wykorzystanie infrastruktury oraz zasobów kadrowych, a także zwiększy możliwości tworzenia nowoczesnego, wielospecjalistycznego centrum klinicznego. W jego ocenie trudna do zaakceptowania jest sytuacja, w której wysokospecjalistyczne procedury są wykonywane w niewielkich placówkach, podczas gdy większe ośrodki zajmują się świadczeniami o niższym stopniu złożoności. Taki rozkład zadań — zdaniem prof. Krasińskiego — prowadzi do ogólnej nieefektywności systemu.

Głos innych uczestników debaty i szerszy kontekst reform

Debacie towarzyszyli także prof. Dawid Murawa, dyrektor Wojewódzkiego Szpitala w Poznaniu, dr Eryk Matuszkiewicz ze Szpitala Miejskiego im. Franciszka Raszei oraz Konrad Madejczyk, rzecznik prasowy Biura Rzecznika Praw Pacjenta. Prof. Murawa poparł ideę konsolidacji i zwrócił uwagę, że wyzwania ochrony zdrowia mają charakter systemowy i nie ograniczają się jedynie do kwestii wynagrodzeń lekarzy. Podkreślił konieczność dostosowania liczby i profilu szpitali do rzeczywistych potrzeb zdrowotnych społeczeństwa oraz możliwości finansowych państwa.

W trakcie rozmowy poruszono też temat planowanego wdrożenia centralnej e-kolejki do świadczeń. Prof. Krasiński ocenił, że wprowadzenie takiego rozwiązania może usprawnić organizację systemu, zwłaszcza w obszarze zarządzania kolejkami i dostępnością usług. Jednocześnie rektor zaznaczył, że w uzasadnionych przypadkach o kolejności przyjęcia pacjenta powinien decydować lekarz, kierując się stanem zdrowia i pilnością leczenia. To istotne zabezpieczenie, które ma zapobiegać sytuacjom, gdy algorytm lub system kolejkowy nie odzwierciedla medycznego priorytetu pacjenta.

Co zmiany oznaczają dla pacjentów i pracowników

Dla pacjentów konsolidacja powinna oznaczać szerszy dostęp do specjalistów w ramach jednego ośrodka, lepszą koordynację leczenia i krótszy czas oczekiwania na konsultacje lub zabiegi. W praktyce może to przełożyć się na mniej wizyt rozproszonych między różnymi placówkami i bardziej płynne przejścia między oddziałami specjalistycznymi, gdy pacjent wymaga multidyscyplinarnej opieki.

Dla personelu medycznego oraz administracji szpitale połączone w ramach jednego centrum klinicznego mogą oznaczać zmiany w organizacji pracy, przesunięcia zadań oraz konieczność dostosowania struktur wewnętrznych. Jednocześnie lepsze wykorzystanie zasobów i infrastruktury może tworzyć warunki do rozwoju specjalizacji i prowadzenia bardziej zaawansowanych procedur w skoncentrowanych zespołach.

Mocne strony systemu i konieczność wsparcia finansowego

Rektor UMP podkreślił także mocne strony polskiego systemu ochrony zdrowia. W ocenie uczestników debaty, w zakresie udzielania pomocy w stanach nagłych — takich jak wypadki czy zawały serca — system plasuje się wśród lepiej funkcjonujących w Europie. To ważny argument przy planowaniu reform: należy zachować i rozwijać te obszary, które działają dobrze, równocześnie wdrażając zmiany tam, gdzie występują braki organizacyjne lub strukturalne.

Jednocześnie wszyscy uczestnicy zgodzili się, że sama reorganizacja nie wystarczy. Skuteczna reforma wymaga połączenia zmian organizacyjnych z istotnym wzrostem nakładów finansowych na ochronę zdrowia. Tylko wówczas — ich zdaniem — możliwe będzie zapewnienie pacjentom zarówno wysokiej jakości, jak i dostępności świadczeń medycznych.

Praktyczne konsekwencje lokalnych działań

Dla mieszkańców Poznania najbliższe miesiące mogą przynieść obserwowalne zmiany w funkcjonowaniu wymienionych placówek: proces łączenia Szpitala Ginekologiczno-Położniczego przy ul. Polnej z Uniwersyteckim Szpitalem Klinicznym przy ul. Przybyszewskiego jest przykładem kroków, które w przyszłości mogą poprawić dostęp do kompleksowej opieki. Pacjenci korzystający dotąd z usług tych szpitali powinni śledzić komunikaty placówek dotyczące organizacji przyjęć i zakresu udzielanych świadczeń, aby dowiedzieć się, jak zmiany wpłyną na konkretne procedury i terminy wizyt.

Równocześnie zapowiadane narzędzia systemowe, takie jak centralna e-kolejka, będą miały wpływ na sposób umawiania świadczeń w całym regionie. Ułatwienia technologiczne mogą skrócić czas wyszukiwania dostępnych terminów, ale - jak podkreślano w debacie - wymagają one wprowadzenia mechanizmów gwarantujących priorytet medyczny tam, gdzie jest on konieczny.

Podsumowując, uczestnicy debaty zgadzają się co do kierunku zmian: potrzebna jest konsolidacja placówek zwiększająca kompleksowość opieki, uzupełniona o nowoczesne narzędzia zarządzania dostępem do świadczeń oraz adekwatne finansowanie. Tylko połączenie tych elementów — zdaniem prof. Krasińskiego i pozostałych panelistów — pozwoli poprawić jakość i efektywność systemu ochrony zdrowia.

Źródło: ump.edu.pl/